فضائل الشهداء (در قلمرو آفتاب)

 هوالجميل

دو مطلب :

1- اقتراح ادبي : انتخاب بهترين نام براي بچه هاي جبهه

تاكنون توصيفات ادبي بسيار زيبا و دلنشيني از رزمندگان ما  شده است مثل: سينه سرخان مهاجر، گلهاي پرپر، براده هاي آفتاب،  چشمه هاي جاري، سروهاي شكسته، شقايق، لاله، كوير، مردان بي ساحل، مردان دريادل، مردان بي ادعا، زاهدان شب و شيران روز، سنگرسازان بي سنگر، خط شكنان عشق، براده هاي عاشورا، كوههاي مقاوم، حماسه سازان گمنام، پابرهنگان عرشي، خاكيان افلاك، فرشيان عرش نشين، سينه هاي ستبر، آتشفشانهاي عشق، آئينه هاي حق نما و صدها تصوير ادبي ديگر؛ تمام اينها درست است، آنها مجموعه تمام اين صفات و خصائل و فضائل بودند ولي هنوز كلمه يا عبارتي كشف نشده (نه اينكه نيست، بلكه كشف نشده) كه تمام اين صفات را با هم يكجا تداعي كند. شايد شما اين كلمه يا عبارت را شنيده و يا حتي آفريده باشيد، اگر چنين است براي ما هم بفرستيد تا از آن استفاده كنيم؛ واگر چنين نيست بد نيست آفرينش چنين كلمه و عبارتي را به اقتراح و مسابقه بگذاريم. 

2- - نفرين به جنگ، درود بر دفاع مقدس

آيا كسي ميتواند هم عاشق فرهنگ جبهه باشد هم مخالف جنگ و از آن متنفر؟

من اينگونه بوده و هستم، اين تضاد روحي شخصيت مرا شكل داده است. در همان زماني هم كه در جبهه بودم همينگونه بودم، مثل تمام همرزمان و همسنگرانم. با جنگ مخالف بوديم ولي چاره اي جز دفاع نداشتيم. در حقيقت تمام معشوقهاي من و حتي بزرگترين معشوقم (امام راحل) هم همينگونه بودند. ما جنگ طلب نبوديم اما استكبار جهاني ما را در وضعيت و شرايطي قرار داد كه مجبور به جنگيدن با متجاوزين بعثي شديم در حاليكه تازه انقلاب كرده بوديم و نياز شديد به صلح و آرامش و سازندگي داشتيم. اما در همان جنگي كه به ما تحميل شد مدينه فاضله فكري و فرهنگي ما به منصه ظهور رسيد. جبهه هاي ما تنها ميدان نبرد با دشمنان متجاوز نبود، ميدان جهاد اكبر و مبارزه با نفس بود. جنگ ، بسياري از خوبان ما را گرفت اما مدينه فاضله ما در جبهه متجلي شد. چيزي كه آن فرهنگ را آفريد، خود جنگ نبود زيرا در عراق هم جنگ بود ولي اين فرهنگ در سربازان آنها بوجود نيامد و بلكه با اين فرهنگ بيگانه بودند. زيباترين جلوه هاي فرهنگي و آرماني و اخلاقي ما در آن دوران به بار نشست و پس از آن به فراموشي سپرده شد. قرار نيست آن وضعيت بحراني تا ابد ادامه يابد ولي قرار هم نيست كه امثال ما آن را فراموش كنند و براي امان ماندن از تهمت جنگ طلبي هيچ حرفي از آن دوران نزنند. جالب است، كار به جائي رسيده و خواهد رسيده كه ما حتي داغدار آن فرهنگ نميتوانيم باشيم و اگر باشيم عقب افتاده و مرتجع به حساب مي آئيم ... اينك من داغدار آن فرهنگم و اين به معناي جنگ طلبي نيست، هرگز دلم نميخواهد حوادثي كه براي نسل ما اتفاق افتاد براي فرزندانمان هم رخ دهد... لذا فعاليت من در اين زمينه و در اين وبلاگ فقط و فقط براي حراست و دفاع از آرامش و صلحي است كه به قيمت ريخته شدن صدها هزار خون پاك به دست آمده نه به منظور زمينه سازي براي جنگي ديگر. نفرين بر جنگ و درود بر دفاع مقدس.....